يزيد بن معن ( 1 ) و او از قول عبد اللّه بن ابى اوفى نقل كرد كه من بر رسول خدا ( ص ) در مسجد النّبى وارد شدم ، فرمود : « فلان و فلان كجا هستند ؟ » و در همان حال به چهرهء اصحابش نگاه مىكرد و از آنها دلجويى مىفرمود و به دنبال ايشان فرستاد تا در محضرش حضور يافتند ، آنگاه حمد و ثناى خدا را به جا آورد و بين آنها عقد اخوّت بست ، على بن ابى طالب ( ع ) عرض كرد : « يا رسول اللّه ! وقتى كه ديدم شما كارى با اصحابت كردى كه با من نكردى ، گويى روح از بدنم خارج گرديد ! اگر اين عمل از جانب خدا بود كه هر چه شما بپسنديد و لطف كنيد ؟ » [ رواست ] رسول خدا ( ص ) فرمود : « سوگند به خدايى كه مرا به حق فرستاده است ، تو را بتأخير نينداختم مگر براى خودم و تو نسبت به من به منزلهء هارونى نسبت به موسى و تو برادر و وارث منى » عرض كرد : « يا رسول اللّه من از شما چه چيز را ارث مىبرم ؟ » فرمود : « آنچه را كه پيامبران پيش از من به ارث نهادند » . پرسيد : « آنان چه چيز را به ارث گذاشتند ؟ « فرمود : « كتاب خدا و سنّتهاى پيامبرانش را ، و تو در بهشت در قصر من به همراه منى با دخترم فاطمه و پسرانم حسن و حسين و تو همدم منى » آنگاه رسول خدا ( ص ) اين آيه را تلاوت كرد : « إِخْواناً عَلى سُرُرٍ مُتَقابِلِينَ » « 1 » . ( 2 ) اگر كسى بگويد : در ميان سلسله سند اين حديث عبد المؤمن بن عباد است و او مردى ضعيف الحال است ، در پاسخ مىگوييم : حديثى را كه عبد المؤمن نقل مىكند حديثى است طولانى كه ابو محمد بن عدى حافظ آن را از حديث زيد بن ابى اوفى و جدّم ، ابو الفرج همان را در كتاب احاديث الواهية نقل كرده است . امّا اين حديث را احمد در كتاب الفضائل از روايت عبد المؤمن نقل نكرده و رجال حديث نيز ثقه هستند و اين حديث از طريق عبد اللّه بن اوفى است بنا بر اين ، اين حديثى است و آن حديث ديگرى و دليل صحّت آن اين است كه ترمذى در جامع خود نقل به معنى كرده است . ( 3 ) ابو محمد عبد العزيز محمود بزّاز از قول ابو الفتح عبد الملك بن ابى القاسم بن ابى سهل كرخى و او از قاضى ابو عامر محمود بن قاسم ازدى و أبو بكر احمد بن عبد الصّمد غورجى به نقل از محمد بن عبد الجبار بن محمد جراحى و او از ابو العباس محمد بن احمد مخبونى و او

--> ( 1 ) حجر ( 15 ) آيهء 47 : در حالى كه همه برادرند و بر سريرها روبه‌روى يكديگر قرار دارند .